Verleden week trof ik in mijn brievenbus een enveloppe met als afzender de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid met daarin het boekje waarover we in het nieuws al weken horen. Een handleiding voor het handelen in een noodsituatie en niet te vergeten, welke voorbereidingen moeten er getroffen worden zodat we ook klaar zijn om zo’n noodsituatie te ondergaan. Het is immers niet meer de vraag of het gaat gebeuren, maar wanneer het gaat gebeuren.
Oorlogen, natuurrampen, black-outs, het zijn serieuze dreigingen waarmee we te maken kunnen krijgen. Tijdens het lezen bemerkte ik dat ik een bepaalde spanning ervoer. Ik wil mijzelf noch u geen angst aanpraten en ook van overheidswege zal dat niet de bedoeling zijn geweest, maar toch voelt het alsof die angst wat toeneemt. Het nieuws van de laatste tijd over onbekende drones rondom vliegbasissen draagt daar ook wel een beetje aan bij. Wat het boekje betreft werd ik voornamelijk geraakt door de regel “Het is op dit moment in Nederland geen oorlog, maar ook geen vrede.” Het is geen geruststellende gedachte, maar wel een die aanzet tot nadenken.
Geen oorlog maar ook geen vrede. Het klinkt als het interbellum, maar dan wel de tweede helft. De gespannen jaren ’30 van de vorige eeuw. Op het wereldtoneel zie je verschuivingen die spanning veroorzaken. Een oorlog op ons continent, een religieuze oorlog in het Midden-Oosten en een vergeten oorlog in Soedan. In het westen hebben we lang gedacht en gehoopt dat het ons voor de wind gaat, maar ook hier merken we dat al die spanningen invloed hebben op onze samenleving. Als je alleen maar uitgaat van wat het nieuws ons verteld zou je vrezen dat we elkaar, ook hier in Nederland, akelig aan het verliezen zijn. Gelukkig zijn er ook puntjes van hoop te bemerken. Lichtpuntjes in de soms zo donkere wereld. Ik laaf me namelijk iedere zondagavond even aan Heel Holland Bakt en zie daarin iets wat me toch weer geruststelt. Mensen die een wedstrijd met elkaar voeren maar tegelijkertijd elkaar helpen, er voor elkaar zijn. Samen lachen en juichen als het goed gaat, maar ook elkaar troosten of samen huilen als het faliekant mis gaat. Het kan wél. Een hele geruststelling.
Afgelopen zondag was het Eerste Advent. Zoals gewoonlijk zat ik weer in de kerk en ditmaal mochten we luisteren naar een preek van Lydia Kansen waar het ging over de donkerte waarmee Advent begint en de link naar de tijd waarin we leven. Dat inspireerde me tot het schrijven van deze overdenking. Want die donkerte, die ervaren we allemaal wel vermoed ik. Zeker in deze tijd van het jaar. De dagen worden alsmaar korter en korter met als kortste dag 21 december. Wat niet toevallig de laatste zondag van de Adventstijd is dit jaar. Het is een bemoedigende gedachte dat het vanaf Kerst weer lichter wordt. Johannes schreef het zo mooi “In het Woord was het leven en het leven was het licht voor de mensen. En het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het niet begrepen” (Johannes 1: 4 & 5). Met de geboorte van Jezus kwam het licht weer in de wereld. Het is een mooi en troostend vooruitzicht, het biedt de hoop om door de donkerte heen te komen.
Maar de vraag blijft wel staan. Bent u voorbereid? Bent u voorbereid als het duister komt. Wanneer de duistere macht onze samenleving in zijn greep krijgt? Als we geteisterd worden door oorlog of natuurgeweld. De Rijksoverheid moedigt ons aan om ons voor te bereiden. Een boodschappenlijstje voor het noodpakket, een handout voor een noodplan. We worden aangespoord om er met onze naasten over te spreken. En dat is allemaal goed. Die voorbereidingen zijn nodig zodat we even vooruit kunnen als er echt nood aan de man is. Het gesprek is belangrijk om ervoor te zorgen dat ook je oude buren er niet alleen voor komen te staan. Bij ons in de voorraadkast staat al een krat klaar met het een en ander. Er moet nog wel het een en ander aangevuld worden, maar de basis is er. Toch bleef het bij me knagen. Ik ben me aan het voorbereiden op het ergste scenario, absoluut uiterst belangrijk. Maar waarom zou ik me dan niet ook voorbereiden op het beste scenario?
De overheid is niet de eerste die oproept tot voorbereiding. Ook in de Bijbel worden we daartoe aangespoord. We worden opgeroepen om waakzaam te zijn voor het moment dat Jezus naar ons terugkomt. En zoals we niet weten waar en wanneer er oorlog uitbreekt kennen wij de dag en het uur niet van de terugkomst van onze Heiland. Maar dat we voorbereid moeten zijn, dat is helder. Bij het lezen van het boekje van de NCTV moest ik vrijwel direct denken aan een van de gelijkenissen die Jezus vertelt. U kent het vast ook, de gelijkenis van de tien meisjes die op pad werden gestuurd, de bruidegom tegemoet. Vijf van hen waren wijs en vijf van hen waren dwaas. De dwaze meisjes namen hun lampen mee maar niet de olie. De wijze meisjes namen naast de lampen ook de kruikjes met olie mee. Zij waren voorbereid voor het moment dat er misschien niet genoeg zou zijn. In zekere zin lijkt de aansporing die we van de overheid ontvangen ook daarop. Wij moeten voorbereid zijn op het moment dat er te weinig is. Alleen gaat het bij de roep van Jezus om iets nog veel groters. Wanneer wij voorbereid zijn kunnen wij volgen naar de bruiloft. De bruiloft van het Lam.
De aansporing die Jezus doet begint al een hoofdstuk eerder, wanneer hij verteld aan de discipelen over hoe de laatste tijd eruit zal zien en wat dat van ons vraagt. We moeten waakzaam zijn, voorbereid op Zijn terugkomst. Kijken we naar de wereld om ons heen, dan lijkt het soms wel alsof we in de periode leven waarover Jezus spreekt in Mattheüs 24. Oorlogen in de wereld, afschuwelijk natuurgeweld, vervolging van onze broeders en zusters in het geloof. Jezus roept ons dan op om waakzaam te zijn. Ons geestelijk noodpakket samen te stellen. In dat noodpakket zitten geen liters water of houdbaar eten, maar daarin zit de aansporing om te handelen. Om te doen wat Hij altijd al van ons vraagt. Dat we navolgers van Hem zijn. Dat we in ons handelen laten zien dat we bij Hem horen. We moeten niet versloffen en denken dat het nog wel even zal duren. Jezus kan als de bruidegom ieder moment aan de deur staan. Zijn we dan klaar om met Hem mee te gaan? Hebben we ons kruikje olie klaar of zijn we onszelf te goed aan het doen aan de wereld? Ons geestelijk noodpakket is onze houding, onze levenswandel. Als Jezus aan de deur staat, bent u dan voorbereid?